CashfulnessCashfulness
Íoslódáil Cashfulness
Modh

Caiteachas amháin, dhá scéal: mar a insíonn idirbheart aonair dhá fhírinne

13 Samhain 20269 nóim

Líonann tú umar an chairr. Daichead euro, cárta, déanta.

Gníomh amháin atá ann duitse. Bíp ag an gcaidéal, agus ar aghaidh leat.

Ach má stopann tú soicind chun féachaint i gceart air, tá dhá scéal éagsúla sa ghníomh aonair sin. Dhá rud atá fíor ag an am céanna.

Is é an chéad scéal an ceann a fheiceann tú láithreach: d'imigh daichead euro as do chuntas. Tá an t-iarmhéid níos ísle ná mar a bhí.

Tá an dara ceann níos ciúine, ach chomh fíor céanna: níor imigh an daichead euro sin as radharc. Athraíodh iad. Rinneadh breosla díobh, is é sin iompar, is é sin an fhéidearthacht dul chun na hoibre Dé Luain.

Caiteachas amháin. Dhá scéal. Agus is é pointe an ailt seo ar fad go bhfuil an dá cheann de dhíth chun cuntais a bheith agat a chothromaíonn i ndáiríre.

Míneoidh mé duit go réidh é, mar is é croí Cashfulness é — agus a luaithe a fheiceann tú é, ní dhéanann tú dearmad air go deo.

Cá dtéann an t-airgead a imíonn

Tosaímis le ceist nach gcuireann beagnach aon duine air féin.

Nuair a chaitheann tú daichead euro, cá dtéann siad?

Is é an freagra ó liosta na siopadóireachta: "d'imigh siad". Sin sin. Sin an chaoi a smaoiníonn formhór na n-aipeanna airgeadais phearsanta: taifeadann siad an t-eisíoc, ísleann siad iomlán éigin, agus deireadh leis.

Ach ní freagra iomlán é "d'imigh siad". Níl ann ach an chéad leath.

Ní ghalaíonn an t-airgead. Bogann sé agus athraíonn sé, i gcónaí. Imíonn sé as áit chinnte agus téann sé isteach in áit eile, fiú nuair nach cuntas an áit eile sin ach catagóir de do shaol.

Imíonn an daichead euro as an gcuntas reatha.

Agus téann siad isteach in "iompar" — an teideal a bhailíonn gach a gcaitheann tú chun tú féin a bhogadh.

Dhá thaobh den ghluaiseacht chéanna atá ann. Ar thaobh amháin scríobhann tú go bhfuil daichead euro níos lú ag an gcuntas. Ar an taobh eile scríobhann tú gur ídigh tú daichead euro d'iompar.

Tá ainm ársa ar an nóta dúbailte seo — cad as a n-imíonn sé agus cad ina n-athraítear é: cuntasaíocht dhébhealach a thugtar air.

An chuntasaíocht dhébhealach, i líne amháin

Teicníc chuntasaíochta atá níos sine ná cúig chéad bliain í an chuntasaíocht dhébhealach: is ó 1494 an chéad chur síos córasach. Is í an ceann chéanna a úsáideann na comhlachtaí le sé chéad bliain chun na cuntais a choinneáil, agus tá an smaoineamh ar fad anseo.

Gach uair a bhogann airgead, ní bhreacann tú síos uair amháin é. Breacann tú síos faoi dhó é.

Cad as a n-imíonn sé. Agus cá sroicheann sé.

Ní teanndáil chuntasóirí é. Is é an bealach is macánta atá ann chun gluaiseacht a insint, mar tá dhá thaobh i gcónaí ag gluaiseacht — fiú nuair nach bhfeiceann tusa ach ceann amháin acu.

Tá ainmneacha teicniúla ar an dá thaobh: Dochar agus Sochar a thugtar orthu. Labhair mé fúthu go mion in áit eile, mar is dhá fhocal iad a chuireann eagla ar dhaoine gan chúis. (Mhínigh mé leis an mbosca airgid iad anseo.)

Inniu ní gá duit ach rud amháin: ní chiallaíonn Dochar agus Sochar ceart agus mícheart, ní chiallaíonn siad creidmheas agus fiach. Níl iontu ach lipéid an dá thaobh de gach taifead. Cad as a dtagann sé, cá dtéann sé.

Agus is riail mheicniúil a chinneann cé acu taobh is Dochar agus cé acu is Sochar — an cineál ruda a dhéanann ríomhaire i d'áit, gan dul amú. Ní smaoiníonn tusa ach ar an méid a tharla i ndáiríre.

Dhá scéal an umair pheitril

Fillimis ar an gcaidéal, mar anois is féidir linn an ghluaiseacht a fheiceáil ina hiomláine.

Daichead euro de pheitreal leis an gcárta.

Scéal a haon — cad a imíonn. Cailleann do chuntas reatha daichead euro. Sin an taobh a mhothaíonn tú láithreach, an ceann a chuireann ort a rá "tá an peitreal do mo ithe an mhí seo".

Scéal a dó — cad ina n-athraítear é. Déantar caiteachas iompair den daichead euro sin. Sin an taobh a insíonn duit cén fáth ar thit an cuntas: ní le draíocht, ach mar gur cheannaigh tú rud éigin cinnte.

Tá an tsuim chéanna go díreach ag an dá scéal. Daichead anseo, daichead ansiúd. Caithfidh siad cothromú — mura gcothromaíonn siad, tá earráid áit éigin.

Agus seo an pointe ina scarann an chuntasaíocht dhébhealach leis an teoiric agus ina n-éiríonn sí úsáideach duitse.

Mar in aip liosta, níl sa pheitreal ach uimhir dhearg a ísligheann iomlán. Faoi cheann sé mhí tá an uimhir sin gan ainm: tá a fhios agat gur chaith tú, níl a fhios agat i gceart cad air.

Sa chuntasaíocht dhébhealach, ina ionad sin, tá cá ndeachaigh sé ag gach euro a imíonn. Ag deireadh na míosa níl carn eisíocaíochtaí gan aithint agat: tá pictiúr agat a deir cé mhéad a rinneadh ina iompar, cé mhéad ina thigh, cé mhéad ina bhia, cé mhéad ina chaitheamh aimsire. Tógann an dá scéal, arna n-insint do gach gluaiseacht, léarscáil.

Oibríonn sé mar an gcéanna nuair a thagann airgead isteach

Go dtí seo bhain mé úsáid as caiteachas, mar is é an cás is mó a chuireann mearbhall. Ach is é an prionsabal céanna é nuair a thagann an t-airgead isteach.

Déanaimis sampla. Tagann a tuarastal chuig Sara: 2,000 euro.

Scéal a haon: ardaíonn a cuntas reatha 2,000 euro.

Scéal a dó: tagann an 2,000 euro sin ó fhoinse chinnte — a cuid oibre, an teideal "tuarastal".

Arís dhá thaobh, arís an tsuim chéanna. Cad as a dtagann an t-airgead, cá suíonn sé.

Agus mar sin do gach gluaiseacht dá saol airgeadais. Déantar "tigh" den chíos a imíonn agus ísligheann sé an cuntas. An t-aistriú a bhogann Sara chuig an taisce, imíonn sé as an gcuntas reatha agus téann sé isteach sa taisce — anseo is dhá chuntas dá cuid féin an dá scéal, agus go deimhin ní athraíonn a maoin, níor bhog sí ach. Ísligheann tráthchuid an iasachta a íocann sí an cuntas agus laghdaíonn sí an fiach atá fágtha.

Gach uair, dhá scéal. Gach uair, i gcothromaíocht.

Nuair a chothromaíonn an dá scéal i gcónaí, tarlaíonn rud luachmhar

Sroichimid an chúis ar thit mé i ngrá leis an modh seo.

Má tá dhá thaobh chomhionanna ag gach gluaiseacht — daichead a imíonn, daichead a dhéantar ina iompar — ansin, ag suimiú gach ar imigh agus gach ar tháinig isteach i do leabhar ar fad, caithfidh tú an uimhir chéanna go díreach a fháil.

Má thagann sé le chéile, tá gach rud ina cheart.

Mura dtagann, rinne tú dearmad ar thaobh áit éigin — agus tá a fhios agat láithreach é, gan a bheith ort dul siar mí ar mhí ó chuimhne.

Tá ainm ar an gcothromaíocht seo: cothromú a thugtar air. Is é líontán sábhála na cuntasaíochta débhealaí é, agus is é go díreach an rud nach féidir a bheith ann in aip liosta.

Tabharfaidh mé sampla le go mothóidh tú an difríocht.

Úsáideann Marco aip nach scríobhann ach na caiteachais. Mí amháin déanann sé dearmad dochar 80 euro a thaifeadadh. Ní dhéanann an aip gearán: liosta a bhí ann, liosta níos giorra atá ann anois. Imíonn an earráid as radharc, agus leanann Marco air ag creidiúint go bhfuil 80 euro níos mó aige ná mar atá i ndáiríre.

Sa chuntasaíocht dhébhealach tá dhá scéal ag an dochar sin. Má thaifeadann Marco ceann amháin acu, ní chothromaíonn na cuntais a thuilleadh. Agus is solas a lasann an mhíchothromaíocht bheag sin: tá rud éigin ar iarraidh anseo.

Is é an cothromú an chúis gur maoin fhíor í maoin a tógadh mar seo, agus ní meastachán dóchasach. Ní ligeann sé d'aon rud titim — ní fiú an caife 5.20 euro, ní fiú an daichead peitril, ní fiú an dochar 80 euro a d'éalaigh.

Is é an difríocht chomh maith idir na haipeanna a chuireann ort mothú go bhfuil tú in ord agus modh a choinníonn in ord i ndáiríre thú. Tá an chéad mhothúchán taitneamhach. Tá an dara ceann daingean.

Agus fanann an socrú suímh fíor

Tá iarmhairt dheiridh ann, agus is í a cheanglaíonn gach rud.

I gCashfulness is é an socrú suímh an tsuim is tábhachtaí: do ghlansaibhreas, is é sin gach a bhfuil agat lúide gach a bhfuil ort. Is í an chomhordanáid as a n-imíonn tú do gach cinneadh. (Labhair mé faoi anseo.)

Anois, ní athríomhann tú an tsuim sin de láimh riamh. Gach uair a thaifeadann tú gluaiseacht, cothromaíonn a dhá thaobh a chéile astu féin, agus léirítear an glantoradh láithreach ar do mhaoin.

Ní caiteachas a chuireann beagán ciontachta ort é umar an pheitril, mar sin.

Is oibríocht chuntasaíochta iomlán bheag é: imíonn daichead as an gcuntas, déantar iompar de dhaichead, fanann an leabhar i gcothromú, agus titeann do shocrú suímh go beacht daichead euro. Ní níos mó, ní níos lú, ní "timpeall".

Agus is díreach toisc go n-iompraíonn gach gluaiseacht a dhá scéal léi go bhfuil an uimhir sin, nuair a fhéachann tú uirthi, fíor. Ní mothúchán é. Is suíomh é.

Maireann formhór na ndaoine le smaoineamh doiléir faoin áit a bhfuil siad, mar níor thaifead siad — ina gceann nó in aip — ach leath de gach gluaiseacht. Chonaic siad an t-airgead ag imeacht, ach níor choinnigh siad cuntas riamh ar cá raibh sé ag dul. Agus mar sin, ag an deireadh, níl a fhios acu i gceart cé mhéad a chaith siad ná cé mhéad atá acu.

Faigheann tusa, agus an dá scéal á gcoinneáil agat, a mhalairt: tá a fhios agat cár imigh an t-airgead agus tá a fhios agat cá bhfuil tú.

Cad a thugann tú leat abhaile

Ní gá duit a bheith i do chuntasóir. Ní gá duit ach nós beag intinne a athrú.

An chéad uair eile a chaitheann tú airgead, déan iarracht smaoineamh ní hamháin ar "d'imigh airgead", ach ar "cad inar athraíodh é".

Ní daichead euro caillte iad daichead euro de pheitreal. Is daichead euro iad a rinneadh ina n-iompar.

Ní plus ar an gcuntas amháin é an tuarastal. Is obair é a rinneadh ina leachtacht.

Is dhá scéal atá i ngreim láimhe ina chéile gach gluaiseacht. Inis an dá cheann — nó lig don mhodh iad a insint i d'áit — agus cothromóidh na cuntais i gcónaí, mar ní dhearna tú dearmad riamh ar an leath chiúin.

Sin mar a dhéantar pictiúr a chothromaíonn de charn caiteachas mí-eagraithe.

Agus is as an bpictiúr sin a thagann ciúnas an eolais in ionad imní na samhlaíochta.

— Vittorio